Κάποτε πεθαίνουμε

Κάποτε πεθαίνουμε

¨… ο θάνατος έχει δέκα χιλιάδες διαφορετικές πόρτες για να βρούν οι άνθρωποι της έξοδό τους¨ JOHN WEBSTER Αγγλος φιλόσοφος του 16ου αιώνα.

Για τους περισσότερους η σκέψη του θανάτου είναι και μια ανεπιθύμητη πρόσκληση. Πολιορκημένοι,από την απειλή , ψάχνουμε την έξοδο κινδύνου:¨Το θέμα δεν με αφορά εμένα προσωπικά αλλά άλλους¨!!! Απωθούμε έτσι τις σκέψεις, διώχνουμε τα συναισθήματα και ξαναγυρίζουμε στη ζωή.

Ενδόμυχα, ο καθένας μας θέλει να ξέρει λεπτομέρειες γύρω από τη διαδικασία του θανάτου (του τέλους), λίγοι όμως είναι διατεθειμένοι να το παραδεχτούν.Μια ανομολόγητη περιέργεια, που μας βρίσκει ψυχολογικά ανέτοιμους για να διαπραγματευτούμε το θέμα της δικής μας εξόδου από τη ζωή.Το ένστικτο της ζωής είναι δυνατότερο απ’αυτό του θανάτου και ας ειπώθηκε κατ’επανάληψη πως όλη η ζωή είναι μια προετοιμασία για το τελικό αντίο.

Κοινωνιο-ψυχολογικές έρευνες έχουν δείξει πως, για την πλειοψηφία, ο θάνατος είναι ένα κρυμμένο μυστικό, για όλες τις ηλικίες από την παιδική μέχρι και τη γεροντική. Πως ο μεγαλύτερος φόβος είναι αυτός του πόνου της τελικής διαδρομής και η μεγαλύτερη ελπίδα στη διατήρηση της αξιοπρέπειας και αυτοελέγχου μέχρι την τελευταία στιγμή. Οπως και με κάθε ενοχλητικό συναίσθημαή σκέψη, ψάχνουμε πάντα τρόπους για να τα αποδυναμώσουμε. Με τραγούδια, με παραμύθια, με παροιμίες, με αστεία ακόμη και με ανέκδοτα. Χαρακτηριστική, η ιστορία με τον ALBERT EINSTEIN, όταν τον πληροφόρησαν για τον επικείμενο θάνατό του. Η απάντησή του: ¨Καλύτερα δεν θα πληρώνω πια κανένα λογαριασμό¨!! Και πέθανε γαλήνιος, γελαστός! Που και που, συναντάμε κάποιους που φαίνονται να έχουν ¨φιλοσοφήσει το θέμα¨! Συνήθως είναι οι ¨παλαιοί¨! Ανήκουν σε μια γενιά (ή και σε κάποια ¨τάξη¨)που έχει διατηρήσει μια κάποια αξιοπρέπεια και ¨περιφάνια¨, στη ζωή και στο θάνατο. Στοιχεία που ολοένα γίνονται σπάνιο είδος μέσα στους ξέφρενους τεχνολογικούς ρυθμούς της εποχής μας. Ρυθμούς που έχουν παρατείνει τη ζωή μέχρις εσχάτου γήρατος αλλά, συχνότατα, με ακριβό τίμημα πάνω στην ποιότητά της.

Στην Μυρθολογία μας (όπως πάντα!!!) βρίσκουμε τις σχετικές αναφορές στα θέματα επιλογών, αξιοπρέπειας,¨πεπρωμένου¨κ.ο.κ. Ετσι, λοιπόν, μαθαίνουμε πως ο Υπνος και ο Θάνατος είναι αδέρφια, δίδυμοι γιοί της Νύχτας και του Ερέβους και εγγόνια του Σκότους και του Χάους απ΄όπου-πάντα κατά τον αρχαίο μύρο-ξεκίνησε η ζωή!! Οι αρχαίες απεικονίσεις (αγάλματα, τοιχογραφίες και ψηφιδωτά) τους θέλουν να είναι πάντα μαζί. Ο Υπνος και ο Θάνατος συντροφεύουν τους θνητούς στις ώρες της ξεκούρασης, της ηρεμίας, της ανάπαυσης. Στην εποχή μας, το ρόλο της Μυθολογίας προσπαθεί να παίξει ένας νέος κλάδος της Ψυχιατρικής: Η θανατολογία. Καταρρίπτοντας (πολεμώντας) τα πάσης φύσης ταμπού και προκαταλήψεις και χωρίς να επιβάλλει ιδεολογικά-θρησκευτικές τοποθετήσεις, αποσκοπεί στη διευκόλυνση της λύσης του άγχους και του φόβου. Συναισθήματα που σε μερικούς διαστάσεις τόσο τρομακτικές και παθολογικές, που παραλύουν κάθε λειτουργικότητα, δημιουργικότητα και δραστηριότητά τους. Με πρώτη διδάξασα την Αμερικανίδα ψυχίατρο KublerRoss (το βιβλίο της ¨On Death and Dying¨έγινε από τα μεγαλύτερα best sellers), προσφέρει στους πάσχοντες μια ανακουφιστικ(για πολλούς ίσως και ¨γοητευτική¨θα έλεγα) διαδρομή απομυθοποίησης. Ενα ¨ταξίδι¨εξοικείωσης και καθησυχασμού του άγχους και του φόβου που σημαδεύει τη ζωή μας. Ενα είδος ¨ξενάγησης¨που μας φέρνει κοντά στη συμφιλίωση με το αναπόφευκτο-όποτε και αν συμβεί. Για να μπορέσουμε, την ώρα του αποχωρισμού, να βρούμε την πιο υπέροχη έξοδο.