Συζυγική ζωή

Συζυγική ζωή

Καλημέρα θλίψη

Πολιορκημένος από τη φθορά και ανοχύρωτος, μπρός στην παρακμή και κρίση του θεσμού του, ο γάμος (και η προέκτασή του, η οικογένεια) δίνει, τις τελευταίες δεκαετίες, μάχη επιβίωσης.

Οι ραγδαίες κοινωνικο-οικονομικές μεταβολές επηρέασαςν αποφασιστικά την ανθρώπινη πλευρά του. Αλλαξαν ριζικά τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων και καταξίωσαν νέες διαπροσωπικές συμπεριφορές και απαιτήσεις. Καθοριστική η οικονομική χειραφέτηση των γυναικών, η σεξουαλική απελευθέρωση , η χαλάρωση των ταμπού, η ελευθεριότητα της επατολεμικής γενιάς και η ανεκτικότητα- αν όχι και ενθάρρυνση- για νέους πειραματισμούς. Συζυγική αρμονία, ώρα μηδέν!

Οι στατιστικές των διαζυγίων και των διαδοχικών γάμων το επιβεβαιώνουν. Οι νομικές υποθέσεις χωρισμών και διεκδίκησης κηδεμονιών και περιουσιών το αναβιώνουν. Και οι δικαστικές αίθουσες, φορτισμένες με το θυμό και την εχθρότητα των αντιδίκων συζύγων, γίνονται ¨θάλαμοι αερίων¨- κρεματόρια αλλοτινών υποσχέσεων.

Τέσσερις είναι οι κύριες παράμετροι συζυγικής έντασης και δυσαρμονίας. Η διαφορά χαρακτήρων, που συνήθως αφορά διαμετρικά αντίθετες προσωπικές, αξίες και προτεραιότητες. Η απιστία, που συχνά ακολουθεί τη διαπίστωση των διαφορών. Η παρολογική ζήλια, που, σχεδόν πάντα, υποδηλώνει σοβαρές ψυχοσυναισθηματικές διαταραχές και η εξάρτηση, που συνοπτικά συμπυκνώνει το φόβο του ενός ή και των δύο συζύγων, για ψυχολογικό αφανισμό, από την έλλειψη της περουσίας του άλλου.

Σύμφωνα με την έγκυρη και βαρύνουσα γνώμη του γνωστού ζεύγους οικογενειακών θεραπευτών, Γ.Μαρδάνη και Ι.Κούκου, η πλεονότητα των γάμων χαρακτηρίζεται από αυτό που ονομάζουν ¨χαρακτηρολογικές ασυμβατότητες διαρκείας¨.

Δηλαδή, από μια παράδοξη συνύπαρξη καθοριστικών διαφορών που αφενός υποθάλπει επαναλαμβανόμενες συναισθηματικές εκρήξεις, αλλά αφετέρουδιασφαλίζει μια κάποια ψυχολογική συνέχεια. Κατι που ο λαός μας, αποφθεγματικά, μεταφράζει στο: ¨Εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε¨!

Οι ίδιοι θεραπευτές επισημαίνουν τρία, επιπλέον, βασικά προβλήματα: Την απόλυτη κυριαρχία του ένος πάνω στον άλλον. Την έλλειψη ουσαστικής και ενδόμυχης επικοινωνίας και την απουσία αμοιβαίας συμμετοχής στις ψυχοσυναισθηματικές και κοινωνικές δραστηριότητες της σχέσης.

Παρ΄ όλη όμως, την πολεμική και ¨ανθυγιεινή¨ατμόσφαιρα του δοκιμαζόμενου θεσμού, λίγοι είναι αυτοί που δεν θα παραδεχτούν- έστω και ιδιωτικά- τις υποσχετικές πλευρές μιας αρμονικής συζυγικής συμβίωσης. Μελαγχολία, αλκοολισμός και παδο-εφηβικές διαταραχές συχνά απορρέουν από την απουσία της. Ελάχιστοι, εντούτοις, αποζητούν την ψυχοθεραπευτική παρέμβαση, θεωρώντας την περιττή άν όχι και υποτιμητική!!! Γνωστή η φράση ¨θα τα βρούμε μόνοι μας¨: Αποπροσανατολιστική όσο και κενά καθησυχαστική!!!

Βασική επιδίωξη του οικογενειακού θεραπευτή: Ο προσδιορισμός των αιτιών της σύγκρουσης, η κοινή παραδοχής της αποτελμάτωσης της σχέσης και η κινητοποίηση των συζύγων, για ουσιαστικές λύσεις και επανεργοποίηση του δεσού. Πολλές φορές, όμως, η διάσταση είναι ανεπανόρθωτη και η ρήξη αναπόφευκτη. Η ίδια η θεραπεία μπορεί να δώσει την ¨άδεια για χωρισμό¨. Κάνοντας τον ανώδυνο και ανθρώπινο. Διευκολύνοντας την έκφραση και την αποδοχή δυσάρεστων και έντονων συναισθημάτων.

Και τακτοποιώντας την θλίψη και το θυμό, στη θαλπωρή της θεραπευτικής συνεδρίας και όχι στην αποξένωση των δικαστικών συνεδριάσεων…