Τα πέτρινα χρόνια Κάνναβις και μαριχουάνα

Τα πέτρινα χρόνια

Κάνναβις και μαριχουάνα

Γνωστή στην Ανατολή για πολλές χιλιετηρίδες, άρχισε να κερδίζει σε δημοτικότητα στις δυτικές κοινωνίες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κοινονβιακές μικροκοινωνίες των Hippiew (παιδιών των λουλουδιών και ιδιαίτερα της ¨φούντας¨), στάθηκαν το λίκνο γέννησης μιας νέας απόπειρας φυγής: Τεχνητής δραπέτευσης αολι τθς δυσβάσταχτες προκλήσεις, την αλλοτρίωση και την ασφυκτική καταπίεση της κυρίαρχης δυτικής ιδεολογίας.

Καθόλου παράξενο που, στο λίκνο της τελευταίας, δηλαδή στις ΗΠΑ, οι στατιστικές την επιβεβαιώνουν ως το τρίτο δημοφιλέστερο ¨ηρεμιστικό¨, μετά το αλκοόλ και τον καπνό. Η ίδια κοινωνία τακτοποίησε γλωσσολογικά την καινούργια ανάγκη επικοινωνίας. ¨Becoming Stoned¨, δηλαδή πετρώνω- απολιθώνω- μαστουρώνω, έγινε ο περιγραφικός όρος της νέας κοσμογονικής περιόδου: της πέτρινης εποχής! Κυρίαρχο στην άμεση επίδραση της μαριχουάνας, το φαινόμενο της αποπροσωποποίησης: Μια δραματική, δηλαδή, αλλαγή της αίσθησης του εαυτού με ελάττωση της εγρήγορσης και της ετοιμότητας. Ο χρόνος μοιάζει να αποσβολώνεται και οι κινήσεις του χώρου επιβραδύνονται νωχελικά. Σημαντικές λειτουργίες του εγκεφάλου, όπως η κρίση, ο συντονισμός και τα αντανακλαστικά, αμβλύνονται επικίνδυνα. Ο ψυχουναισθηματικός κόσμος απομονώνεται ερμητικά από το εξωτερικό περιβάλλον, αφήνοντας το άτομο σε μια διάθεση τεχνητής ευδαιμονίας και χαλάρωσης, αν όχι και απάθειας. Μια απάθεια που, στους χρόνιους χρήστες, κυριαρχεί πάνω στο συναίσθημα, χρωματίζοντάς το ανεξίτηλα. Αλληλοσυγκρουόμενες παραμένουν οι έρευνες γύρω από τη βλαβερότητά της. Σε κάθε ετυμηγορία ενοχοποίησης της αντιπαρατίθεται και κάποια ένδειξη αθωότητας της. Πολυσυζητημένο και το ερώτημα μετακίνησης του χρήστη από τα ¨μαλακά¨(μαριχουάνα, χασίς) στα ¨σκληρά¨(ηρωίνη, κοκαϊνη) ναρκωτικά. Το ίδιο διχασμένες και οι γνώμες σχετικά με το πρόβλημα εξάρτησης.

Ισως το μόνο σημείο σύγκλισης και συμφωνίας των ερευνητών έγκειται στα ψυχολογικά επακόλουθα της χρόνια χρήσης: Ενα σημαντικό ποσοστό ατόμων αναπτύσσει σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές και κυμαίνονται από χρόνιο άγχος και μελαγχολία, μέχρι και σχιζοφρενικές ψυχώσεις. Εξίσου αποδιοργανωτικό και το ¨σύνδρομο αβουλίας¨που μεταφράζεται σε χρόνια απάθεια, αδιαφορία, έλλειψη ενδιαφέροντος και κοινωνική απεμπλοκή.

Οντας, κατεξοχήν, φαινόμενο της εφηβικής και πρωτονεανικής ηλικίας προβληματιίζει κυρίως το ενήλικο περιβάλλον παρά τον άμεσα ενδιαφερόμενο. Για τον τελευταίο, η επιλογή να ¨μουδιάσει¨τη συναισθηματική του σύγκρουση παρά να πολεμήσει τις αιτίες που την προκαλούν, είναι αρκετά σαγηνευτική!!! Μια τοποθέτηση που ενισχύεται και επιβραβεύεται από το μικρόκοσμο της παρέας και τη φιλοσοφία της ομάδας. Κατά συνέπεια, είναι η απόγνωση και η απελπισία του αναστατωμένου γονιού, που κτυπά την πόρτα του συμβουλευτικού σταθμού ή το τηλέφωνο του ψυχιάτρου. Η κινητοποίηση του ίδιου του χρήστη, προσπάθεια επίπονη και δύσκολη, συνήθως απαιτεί χρόνο και συντονισμένες ενέργειες οικογενειακού περιβάλλοντος και άλλων κοινωνικών φορέων: Με μια υπόσχεση πρόοδου και σεβασμου, αποδοχής και καταξίωσης για το νεαρό χρήστη. Με ερέθισμα μια πρόταση ζωής έξω και πέρα από τα απολιθώματα της ¨πέτρινης εποχής¨…