Τζόγος Επικίνδυνος αλλά γοητευτικός

Τζόγος

Επικίνδυνος αλλά γοητευτικός

Αν ο τζόγος είναι ένα διαρκές και επικίνδυνο παιχνίδι με την τύχη και την αυτοκαταστροφή, ο τζογαδόρος είναι ο μοιραίος υποτελής του. Στην καλοήθη μορφή του, είναι μια δημοφιλής παράκαμψη της ρουτίνας και μια πηγή ευχαρίστησης. Ισως και μία προσαρμοστική άμνα ενάντια σε ενοχλητικές σκέψεις και δυσάρεστα συναισθήματα, όπως το άγχος και τα αισθήματα κατωτερότητας. Ενα κάποιο χαμόγελο κοινωνικής ανταλλαγης και αδιάφορου προβληματισμού. Το επίκεντρο της δραστηριότητας (κατά κανόνα ομαδικής μεταξύ φίλων και γνωστών)είναι, συνήθως, η αελαφρότητα της συντροφικής αποδοχής παρά η βαρύτητα των ατομικών κερδών. Ενας αρμονικός συγκερασμός τερπνού και ωφελίμου που καληνυχτίζει την παρέα με γεύσεις πληρότητας και ανώδυνης καλοπέρασης.

Η παθολογική μεταμόρφωση του αρχίζει εκεί που σταματά η τελευταία παρτίδα, το ύστατο γύρισμα της ρουλέτας, η έσχατη κούρσα του ιπποδρόμου. Την ένταση διαδέχεται η ενοχή.

Η αναχώρηση είναι συνήθως μοναχική και κατηφής. Σκέψεις αυτοτιμωρητικές και περιφρονητικές βαραίνουν το σώμα και το συναίσθημα. Ενα απέραντο κενό ακολουθεί τη σιωπηλή απομάκρυνση από τον ¨τόπο του εγκλήματος¨. Ντροπή, ταπείνωση και μοναξιά είναι τα απομεινάρια του αρχικού ξεσηκώματος. Η αναζήτηση του Ελντοράντο κατέληξε σε παντελή αποτυχία. ¨Ανθρακες ο θησαυρός¨.

Ο απολογισμός της ημέρας, της εβδομάδας, ίσως και της ζωής της ίδιας, εξ’ίσου απογοητευτικός. ¨Ασπρο μέτρημα, μελανό άρθροισμα¨, όπως λέει και ο ποιητής μας ο Ελύτης. Μέσα του όμως ελλοχεύει η ¨ελπίδα¨: Να ρεφάρει αύριο!!! Ιδια γέυση. Αρχή του ίδιου κύκλου σχεδιασμένου με την κιμωλία της σιωπής, της απόκρυψης, της στέρησης και της προδοσίας (τόσο της δικιάς του, όσο και της οικογένειάς του).

Ο παθολογικος τζόγος, έχει κατά καιρούς γοητεύσει ποιητές, συγγραφείς αλλά και καλλιτέχνες παντός είδους. Μία από τις πιο συγκλονιστικές σκιαγραφήσεις της ψυχολογίας του τζογαδόρου είναι ¨ Ο ΠΑΙΧΤΗΣ¨του Φ.Ντοστογιέφσκι. Από την πλευρά του, ο Φρόιντ, στην πραγματεία του για την προσωπικότητα του συγγραφέα, συνέδεσε το πάθος του για τον τζόγο με υποσευνίδητες φαντασιώσεις ανικανοποίητης σεξουλικότητας και παθολογικής, εχθρικής εξάρτησης από τους γονείς του.

Σ’ένα διαφορετικό επίπεδο αναφοράς, ο τζογαδόρος έχει ορισμένες αξιοσημείωτες ιδιατερότητες: Μια αντιπάθεια προς το σέξ και τη βία!!! Ισως γιατί οι ανάγκες του και οι ορμές του διοχετεύονται και καταναλώνονται μέσα από τη διαδικασία του τζόγου. Βρίσκοντας σ’αυτόν το υποκατάστατό τους. Επίησς μαι τάση προς τη μελαγχολία και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και , όχι σπάνια, προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις με το ίδιο ή το αντίθετο φύλο, που συχνά χρωματίζονται από έλλειψη ικανοποίησης και κρυμμένο θυμό.

Η τελευταία εικοσαετία της ψυχιατρικής πρακτικής εμπλουτίστηκε με σημαντικές αναπτύξεις στον τομέα της θεραπείας του παθολογικού τζόγου. Στις αγγλοσαξονικές χώρες λειτουργούν με επιτυχία ομάδες αλληλοϋποστήριξης που κινούνται στα ίδια πλαίσια θεραπευτικής φιλοσοφίας με αυτές των αλκοολικών και των ναρκομανών.

Τα αποτελέσματα είναι τόσο εντυπωσιακά, κατά τη γνώμη του πρωτοπόρου στο θέμα Αυστραλού ερευνητή ALEX BLASCZINSKY, ¨κινδυνεύουν να ερημώσουν τις κερκίδες των ιπποδρόμων¨.